Przyjmując Procesję Eucharystyczną: Uroczyste Obchody Bożego Ciała

DZIŚ JEST TEN DZIEŃ. Boże Ciało. Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Chrystusa. Jedną z najpiękniejszych rzeczy, jakie można zobaczyć w tym życiu, jest procesja eucharystyczna, gdy lud Boży, prowadzony przez samego Chrystusa obecnego w hostii, zalewa ulice, gdzie ci, którzy nie odważą się sami podejść do Jezusa, mogą spotkać Go przychodzącego, by ich odwiedzić. Gdzie my, niedoskonali, prowadzeni przez Najdoskonalszego, doskonale dobrego, doskonale kochającego, doskonale sprawiedliwego, doskonale ofiarnego i przebaczającego, idziemy ku Jego królestwu, bo „dokąd On idzie, my znamy drogę”, gdyż On sam jest drogą, prawdą i życiem. Procesja eucharystyczna to tęsknota za rajem i zjednoczenie ze wszystkimi aniołami i świętymi, wszystkimi członkami Ciała Chrystusa – wczoraj, dziś i jutro. Jakim błogosławieństwem jest iść ulicami wolnymi w naszym uwielbieniu, bez potrzeby ukrywania się, bez prześladowań, podążając śladem chwały Chrystusa, przenikającej każdą cząstkę bytu. Dziś to my niesiemy Jego ciało w naszych ciałach, podążamy za Jego ciałem naszymi ciałami, będąc jeszcze na tej ziemi. A co dopiero dzień taki jak dzisiaj, gdy całe stworzenie zdaje się wielbić Boga ze wszystkich sił, a całe miasto nasiąka słodkim zapachem kwitnących piwonii. Ziemia jest pełna Bożej chwały, a dziś Chrystus schodzi ze wszystkich tabernakulów świata i będąc źródłem i szczytem naszej wiary, niesie te żywe wody nad całym stworzeniem i wszystkimi swoimi dziećmi rozsianymi po świecie. Nie ma nic podobnego do spełnienia obietnicy Jezusa, że będzie z nami zawsze, aż do skończenia świata, pokornie, w kawałku chleba i kropli wina, czekając na każdego, kto się narodził i kto jeszcze się narodzi, aby strumień żywych wód mógł płynąć, aż ujrzymy Święte Miasto, nową Jerozolimę, zstępującą z nieba. On, Żywy Chleb, pozostaje każdego dnia we wszystkich tabernakulach ziemi, czekając, aż ktoś przyjdzie, by się Nim nakarmić, a dziś dziękujemy za ten Chleb Powszedni, krwawiący od samego Boga, Boga, który „kochał nas ludzkim sercem”.